ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง....ตั้งอยู่ในเมืองที่น่าอยู่....คู่รัก คู่หนึ่ง ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างพอเพียง....

ชีวิต....เริ่มต้นที่นี่.....
เป็นร้านไม่ใหญ่โตหรูหรา...แต่ยินดีต้อนรับทุกคน....
โดยเฉพาะคนเข้ามานั่งพักเหนื่อย จิบกาแฟให้คลายความอ่อนล้า จากการใช้ชีวิต....

เคยมั๊ยคะ ที่ไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้.....เจ้าของร้านเคยบ่อยๆค่ะ

อยากแนะนำนะคะ ใช้โลกไซเบอร์ให้เป็นประโยชน์ค่ะ เขียนมันลงไป ระบายความรู้สึก

ที่คุณเก็บไว้ และคุณจะรู้สึกดีขึ้น อย่างไม่น่าเชื่อค่ะ......

จดหมายฉบับหนึ่ง ถูกเขียนขึ้นในค่ำคืนเหงา ถึงคนรัก ที่อยู่ห่างไกล ..............

หวัดดีค่ะ หมูตอน
 
วันนี้ที่เราได้คุยกัน...
มันเหมือนเราได้กลับไปเหมือนเดิมอีกครั้ง หลังจากที่เฉาก๊วยได้ผ่านอะไรๆ มาเยอะแยะ
มันยากที่จะบอกหมูตอนได้นะคะ เรื่องบางเรื่องเฉาก๊วยก็ไม่อยากเล่ามาก แต่อยากให้หมูตอนรู้ไว้ว่า เฉาก๊วยสบายใจที่ได้คุยกับหมูตอน
และรู้สึกดี ที่หมูตอนมีความสุข เฉาก๊วยอยากให้หมูตอนมีความสุขค่ะ ไม่ใช่กับเฉพาะเฉาก๊วยคนเดียว....นะคะ
หลังจากที่เราคุยกัน เฉาก๊วยก็ว่างมากๆ ไม่รู้จะทำอะไรดี ก็เลยเปิดคอมมาดู อโรมา...ของเรา
หมูตอนรู้มั๊ย เฉาก๊วยดูที่ไร น้ำตาไหลทุกครั้ง มันเศร้าจริงๆ นะคะ เฉาก๊วยก็ไม่รู้ว่าทำไม ชีวิตเฉาก๊วยต้องเจออะไรแบบนี้....
หมูตอนคงเดาถูก ว่าตอนนี้ เฉาก๊วยคงพิมพ์ไป....ร้องไห้ไป....มันจริงๆเลย น้ำตาเฉาก๊วยไหลเปื้อนคอมไปหมดแล้ว....
 
 
(ไปนอนร้องไห้มา......จนสายฝนตกเต็มหน้าจอไปหมด พิมพ์ต่อละกันเนาะ)
เฉาก๊วย เฝ้าถามตัวเองอยู่เสมอ ว่าสิ่งที่เฉาก๊วยทำลงไปมันถูกหรือเปล่า เฉาก๊วยไม่เคยได้คำตอบเลยค่ะ
ไม่รู้เลย รู้แต่ว่า มันเศร้า มันไม่ใช่ตัวเอง มันสับสน มันหลายอย่างไปหมด แต่ที่แน่ๆ ก็คือ เฉาก๊วยได้ทำตามที่พ่อ แม่ ต้องการแล้ว
อย่างที่บอกกับหมูตอนไว้ ว่าเฉาก๊วยจะทำให้ดีที่สุด และอนาคตจะเป็นอย่างไร ก็จะปล่อยให้มันเป็นไปค่ะ
วันนี้ เฉาก๊วยได้รู้อะไร หลายๆ อย่าง เกี่ยวกับการดำเนินชีวิตของหมูตอน....อย่างน้อย เฉาก๊วยก็สบายใจได้แล้วว่า....
มีคนที่รักหมูตอน คอยเป็นห่วง คอยดูแลหมูตอนอยู่ หมูตอนควรให้โอกาสเค้านะคะ เหมือนอย่างที่โบราณว่าไว้ไงคะว่า....
อยู่ด้วยกันเดี๋ยวก็รักกันเอง (อันนี้ เฉาก๊วย ว่ามันไม่จริงนะ) อยากให้หมูตอนลองดูนะคะ....ปากเฉาก๊วย ก็พูดไปงั้น....
หมูตอนคงรู้ และหัวเราะอยู่ว่า เฉาก๊วยปากแข็ง ไม่เลิกรา .... ก็จริงอีกละค่ะ
เฉาก๊วย ก็ปากดีอย่างนี้ พูดเหมือนไล่ให้หมูตอนไปกับคนอื่น แต่จริงๆ แล้วในใจ ร้องไห้จนหมดน้ำตา (ตอนนี้ก็ยังร้องอยู่...น้ำตามันไม่ยอมหยุดค่ะ)
 
 
เฉาก๊วยกลัวว่าหมูตอนจะรอเฉาก๊วย กลัวว่า หมูตอนจะปิดกั้นตัวเอง ให้ได้ไปเจอคนดีๆ น่ะค่ะ ซึ่งเฉาก๊วยก็เจ็บ แต่ก็อยากให้หมูตอน
ไปดี มีคนที่ดูแล และที่สำคัญ เฉาก๊วยยังไม่รู้อนาคตของตัวเองเลยค่ะ ว่าจะจบลงอย่างไง....
อย่างที่บอกหมูตอนไว้ ว่า เฉาก๊วยจะไม่แต่งงานกับใครอีกแล้ว ถ้าชีวิตการแต่งงานเฉาก๊วยล้มเหลว เฉาก๊วยจะไปหาคนที่เฉาก๊วยรักค่ะ
ถึงแม้ว่าเค้าคนนั้นจะแต่งงานมีครอบครัวไปแล้วก็เหอะ เฉาก๊วยก็จะไปยินดีกับเค้าค่ะ................จะไปทำไมเนี่ยเนาะ(เฮ้อ ...ร้องไห้อีกละ...เศร้าจัง)
 
 
จริงๆ นะ เฉาก๊วยไม่ได้คาดหวังถึงอนาคตอีกแล้ว ................ ปล่อยมันไปเลย เอาให้มันสุดๆไปเลย
จดหมายนี้ เป็นจดหมายที่เฉาก๊วยพิมพ์นานที่สุด ในชีวิต เลยนะคะ พิมพ์ตั้งแต่ ห้าโมงเย็น จนป่านนี้ สามทุ่มครึ่ง ยังไม่จบเลย
(มัวแต่นั่ง ร้องไห้อยู่...ก็มันเศร้านี่....ห้ามหัวเราะเยอะความโก๊ะของเฉาก๊วยนะคะ) พิมพ์เสร็จก็ไม่รู้จะกด send หรือเปล่าเลยนะ ต้องรอดูอีกที
 
 
เฉาก๊วย ไม่อยากคิดถึงเรื่องเก่าๆ ที่ผ่านมาของเรา เพราะมันมีแต่ความสุข แต่มันแฝงด้วยความเศร้า มันทำให้เฉาก๊วยหัวเราะทั้งน้ำตา
หมูตอนก็คงเป็น....ใช่มั๊ยคะ (ร้องไห้อีกแล้ว.......)
 
 
เฮ้อ.....หมูตอนขา เฉาก๊วยอยากเรียกอย่างนี้นะ อยากเรียกทุกครั้ง อยากให้ทุกอย่างเหมือนเดิม แต่ก็ทำไม่ได้...มันไม่ได้จริงๆ...
ไม่รู้ทำไม.....เฉาก๊วยถึงคิดถึงวันเวลาเก่าๆ อยู่ได้....มันไม่เคยจางหายไปซะที เฉาก๊วยไม่รู้ว่า ทำไมทุกคนจึงหวังดีกับเฉาก๊วย
คิดว่า สิ่งที่เค้าเลือกให้เฉาก๊วยเป็นสิ่งที่ดีที่สุด มันก็คงใช่นะ ในสายตาพวกเค้า แต่มันไม่ใช่ สำหรับเฉาก๊วยเลย...แม้แต่น้อย....
เฉาก๊วยไม่ได้อยากได้อะไรแบบนี้ เฉาก๊วยอยากได้วันเวลาเก่าๆ กลับคืนมามากกว่า.....เพราะเฉาก๊วยรู้ว่า คนที่ดีสำหรับเฉาก๊วย
คนที่ดูแลเฉาก๊วยได้ ก็คือ หมูตอน.......(ร้องไห้อีกแล้ว.....)
 
 
เฉาก๊วยอยากมีร้านกาแฟ อยากไปอยู่บ้านนอก อยากใช้ชีวิตธรรมดา แต่มีความสุขอย่างที่เราฝันไว้ มากกว่า........(เศร้าจังเลย.......)


มันจะมีหรือเปล่าก็ไม่รู้นะ....วันนั้นของเฉาก๊วย มันอยู่ไกลจริงๆ ตอนนี้เฉาก๊วย ยังมองไม่เห็น.........แม้แต่น้อย............
 
 
หมูตอนขา....เฉาก๊วยว่า เฉาก๊วยจะถ่ายรูปตอนที่เฉาก๊วยเพิ่งร้องไห้เนี่ย...ไว้ให้หมูตอนดูดีกว่า
เพราะหมูตอนยังไม่เคยมีรูปแบบนี้เลยนี่เนาะ...(ดราม่าสุดๆ) เอาเก็บไว้ดูนะคะ ในชีวิตเฉาก๊วยยังไม่เคยถ่ายรูปตอนเศร้า
และร้องไห้มาก่อนเลย เฉาก๊วยถ่ายให้หมูตอนไว้ดูนะคะ......
 
 
เฮ้อ...พิมพ์มาก็ยาวแล้วเนาะ...แต่เฉาก๊วยเชื่อนะคะ ว่า หมูตอนต้องอยากอ่านอีก และ หมูตอนจะอ่าน ซ้ำไป ซ้ำมา อยู่เรื่อยๆ
แถมยังต้องเสียน้ำตา เพราะฝีมือการพิมพ์ของเฉาก๊วย (ใช่มั๊ยล่ะ....ตอนนี้เฉาก๊วยยิ้มอยู่นะคะ....ตาแดงเชียวละ)
 
 
อืมมมม...เฉาก๊วยแถมรูปน่ารักๆ แบบที่หมูตอนเห็นแล้วต้องชอบ (อดใจที่จะจุ๊บเฉาก๊วยแทบไม่ไหวเลยละ) ให้อีกรูปละกันค่ะ
อันนี้ตั้งใจถ่ายไว้ให้หมูตอนโดยตรงเลยนะคะ หวังว่าหมูตอนคงชอบนะคะ
 
 
หมูตอนขา...วันนี้ เฉาก๊วยเค้ามาเองเลยนะเนี่ย อิอิ
 
หมูตอนขา...หมูตอนอย่าเศร้านะคะ เข้มแข็งไว้...เป็นฮีโร่ของเฉาก๊วยนะคะ
 
หมูตอนขา...เฉาก๊วยรู้ค่ะว่า เฉาก๊วยยังอยู่ในใจหมูตอน และอยากให้หมูตอนรู้นะคะว่า หมูตอนก็อยู่ในใจเฉาก๊วยเสมอ และตลอดไป
 
ชีวิตนี้ และเวลานี้ ของเฉาก๊วย คง "ทำได้ดีที่สุด...ก็แค่รัก" ค่ะ
 
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ เฉาก๊วยไปนอนดีกว่า เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นสายอีก
 
บ๊ายบาย
เฉาก๊วยเองจ้า

..................................................................................................................................

เป็น บางสิ่ง บางอย่าง ในชีวิต ของผู้หญิงคนนึง ที่เคยทำหาย และ พยายามตามหาจนเจอ...
เมื่อเจอแล้ว ... ก็เก็บรักษาไว้ไม่ได้ ...

จึงได้แต่ เก็บมันไว้ ... จนลึกสุดใจ ...

.................................................................................................................................

อ่านแล้วอย่าเศร้ากันนะคะ เข้มแข็งไว้ สู้ๆจ้า